Laat dit een keerpunt zijn. || 2/3

Dag lieve Lezer,

 

Zoals beloofd zou ik nog terug komen op hoe ik na mijn angstaanval zou hebben gehandeld. Gisteravond kreeg ik een enorme paniekaanval, en voelde alles opeens weer helemaal fout. Ik voelde weer een enorme golf van angst, zenuwen, en onzekerheid. ‘Godverdomme’ dacht ik, dit gaat toch niet weer de foute kant op, ik moet inmiddels toch wel leren van de fouten die ik heb gemaakt en dat mensen ( de redacties ) van bladen het niet goed met je voor hebben. Het enige wat voor hen geldt is goed geld verdienen met een artikel en daar zoveel mogelijk views voor krijgen, ze willen een sappig verhaal en gebruiken jouw leed om daar een mooie real life serie van te kunnen maken. Dat was ook het enige wat ik kon denken, maar Arjen sprak me tegen, hij was ervan overtuigd dat het dit keer een keerpunt zou zijn. ‘Schatje, je interview ging toch goed met marije? Hier had je toch een leuk gevoel over naderhand? Wat doe je als je niet verder kan maar wel wilt?’ Hij had gelijk, dus stonden we van de week om 13.00 voor het huis van mijn vader waar we alle foto’s zouden maken. Onderbuik gevoel van hier tot Tokyo, maar het moest goed komen. Het duurde even voordat ik er gerust op was om überhaupt voor de camera te gaan zitten, maar al snel liet Mariel Kolmschot ons ontspannen, en maakte zij prachtige foto’s.  Mariel, de fotografe, liet netjes de foto’s zien nadat ze foto’s had gemaakt en besprak ook samen met ons wat we leuk vonden om te laten zien. Dat ik de boel weer een beetje kon regisseren was eigenlijk wel heel prettig, toch nog een beetje controle over iets wat over mij werd gemaakt. De shoot duurde misschien twee uur in totaal, daarna gingen we lunchen en bespraken Arjen en ik wat we eigenlijk hoopte als eindresultaat. Al snel volgde de enorme tekst van het interview, dat is toch altijd heel erg eng als iemand jouw woorden samenvat en op papier zet in één verhaal. Als ik langer met iemand in gesprek ben, kan ik soms van hak op de tak vertellen, het ene onderwerp na het andere. Ik sprak bijna twee uur met Marije, ik weet niet eens meer waarover ik begon.

Uiteindelijk na veel over en weer gemail, gebel, ge-app over de tekst, is er uiteindelijk een prachtig verhaal uit voort gekomen. Toen ik samen met Marije Veerman besloot het te laten bij wat het was, en akkoord ging met de foto’s en het complete interview naar de drukker te sturen de volgende dag voelde ik een grote opluchting. Gek genoeg voelt het ontzettend fijn om na zoveel jaar alsnog op een mooie manier mijn emotie en kant van het verhaal kwijt te kunnen, en de heftige oneerlijke periode mooi te omschrijven in een blad met een prachtige titel ;  MAMA’. Ik hoop dat dit prachtige interview van acht bladzijdes op een positieve manier wordt gelezen. Nog anderhalve week wachten, dan kan ik met vreugde het interview delen onder mijn lezers.

58252CD5-FB9E-4063-94BD-766C171076E7

-X-Bien

 // Meer zien van Mariel Kolmschot? Zie Hier //

2 Comments

  • Lieve Bien,

    Wat heb je het weer mooi beschreven, ik vindt het altijd erg fijn om ook jou verhalen te lezen. Blijf vooral zo door gaan met bloggen/vloggen/schrijven zoals je nu doet. Je bent een topper.

    Liefs Maartje X

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *