Or I Could Pick Myself Up, Flaws And All, And Finish.

 


Or I Could Pick Myself Up, Flaws And All, and Finish – Satc


 

 

Veranderingen, inmiddels ben ik er wel aan gewend en kan ik er vrij goed mee dealen. Echter dit keer kost het me allemaal iets meer dan normaal. Toch is het elke keer weer een flinke rollercoaster en vergt het veel geduld en vertrouwen van mezelf, om mij telkens aan een nieuwe situatie aan te passen. Mijn escape was de afgelopen twee weken, twee seizoenen van Orange is the new black kijken en ongeveer drie keer per dag naar de coffee company loop voor een goeie kop Latte Macchiato met een chocolade shot, zonder die cafeïne kon ik niet scherp zijn.  Ik zat iedere dag wanneer het maar eventjes kon aan Netflix gekluisterd om deze fantastische serie te kijken, en even nergens aan te denken.  Gek, want dat is toch weer een manier om mij ergens aan vast te houden,  te vluchten in iets wat mij afleid van die stress bal in m’n kop. Hebben we afleiding nodig in periodes dat er veel van ons wordt gevraagd? Is een mens ingesteld op regelmaat en gewoontes? Of leren we onszelf dat vooral aan en is het een soort van escape aan de realiteit? Vorige week belde mijn vader mij op, dat doet hij niet vaak, hij stuurde er ook nog een smsje achteraan ‘Bien ik probeer je al twee dagen te bereiken waarom neem je niet op?’ Toen wist ik dat er iets ergs aan de hand was. Eenmaal aan de telefoon kreeg ik direct steken in mijn buik, hij vertelde dat hij plotseling blind was geworden aan zijn linker oog en hij met spoed geopereerd moest worden in Italie. Hij was bang, daardoor werd ik ook bang. De man die emoties maar lastig vind, en niet via zijn gevoel maar verstand handelt, was opeens veranderd in een kwetsbare verdrietige man, met de angst zijn oog te verliezen of voorgoed blind te zijn. Dat was ook even een breekpunt voor mij. Mijn vader is toch wel een soort van steun, wellicht niet op de manier zoals ik zou willen, maar hij is er wel op zijn manier. Als zelfs hij kwetsbaar is, en bang, word ik weer even keihard met mijn neus op de feiten gedrukt, en begon ik weer eens na te denken waar het in het leven nou eigenlijk om draait.. Ik heb in Wenen ( Oostenrijk ) gewoond, in Mallorca ( Spanje ) als Aupair gewerkt, en in Cecina ( Italie ) gewoond terwijl ik op een camping / strandtent werkte , en overal weer paste ik mij aan de cultuur en gewoontes aan. Toch had ik een soort van regelmaat overal waar ik woonde, of het nu werk was, of mijn hobby’s. Ik was natuurlijk ook jong, zonder zorgen. Ik ben nog steeds aan het bijkomen van de heftige bevalling en het mama zijn, terwijl er nog duizend dingen om mij heen gebeuren.  Ik heb het gevoel alsof ik de afgelopen periode  in een soort van Twighlight Zone heb gezeten. Er is zo ontzettend veel veranderd dat het grotendeels aan mij voorbij is gegaan en ik er als een soort van robot in mee ben gegaan. Verhuizen en op verschillende plekken verblijven met een baby waar je constant voor moet zorgen is best heftig, ook omdat we ons niet direct van het ene huis naar het andere huis konden verplaatsen, maar we dik twee maanden op vier verschillende plekken zijn verbleven. Ik ben mezelf ergens onderweg een beetje kwijt geraakt. Ik mis dat gevoel om die zorgeloze vrije Bien te zijn, dat momentje dat ik mij weer even zo sterk voel dat ik de wereld aan kan, en me heerlijk bezig hou met hoe ik mijn haar eens zal dragen en of ik make-up io zal doen of niet. Totaal onbelangrijker maar dat maakt het juist zo fijn. Ondanks dat ik echt heel erg dankbaar ben dat we in iedere situatie het eigenlijk ontzettend goed hebben, en de veranderingen uiteindelijk alleen maar goed voor ons zijn. Maar ik mis het om gewoon even lekker in mijn vel te zitten, me niet irriteer aan hoe ik mij voel,  mijn figuur, of waar ik in tekort schiet. Gewoon weer met een fatsoenlijke kop de deur uit gaan, ontspannen en vol energie zitten, in plaats dat ik tijdens het koken denk aan wat er allemaal nog gedaan moet worden terwijl de groenten in de pan zwart worden doordat ik zo ben afgeleid. Eindelijk is het moment aangebroken dat we  dit weekend verhuizen naar ons eigen huisje, en neem me niet kwalijk het ziet er F*cking Awesome uit. Het is echt een droom huis geworden, en alles hebben we helemaal zelf ontworpen en gebouwd, dat is het wachten in ieder geval waard geweest. Niet alleen is het een verwarrende periode met de opening van de nieuwe salon die nog moet komen #projectnummertwee, het verhuizen en de verbouwing, ook Fleuri maakt grote sprongen of beter gezegd de zes maanden sprong.

Zes maanden is ze alweer, een half jaar dat is voor veel kindjes de tijd dat ze veranderen, en het kleine babytje er wel af is. Ze worden opeens groot, en ze veranderen in zoveel opzichten dat je het als mama bijna niet meer door hebt, of dat het zo erg is dat je gek word. Rond zes maanden krijgen kindjes vaak hun eerste tandje, beginnen ze te tijgeren, zelfstandig te zitten, rollen en leren ze kruipen, ze beginnen aan grotere maaltijden te wennen, want vanaf zes maanden is borstvoeding alleen niet meer genoeg ( snik ). Als het goed is hebben de meeste kindjes nu ook een eigen ritme en reageert je kind nu ook op jou. Kindjes merken nu of je boos of blij bent, een groot deel van wat je kind leert, gebeurd door te luisteren. Ook leren babytje’s nu vertrouwen te hebben in mensen, en een band met iemand op bouwen. Fleuri Amedea Valentina is ontzettend snel met alles, het verbaasd me hoe onwijs goed ze het allemaal doet. Ze krijgt niet haar eerste tandjes, maar haar zésde tandje is al door. Ze eet alles wat ik haar voor hou, ze kruipt, zit, en begint zelfs al een beetje met woorden te spelen. Een wonderkind is Fleuri, ze huilt bijna nooit en is zo ontzettend lief en zachtaardig. Maar ik ben op, m’n meisje heeft even een mama die opstaat, en in de automatische piloot alles doet. Ik loop er als een slons bij voor mijn doen, het enige wat mij energie geeft en ontzettend gelukkig maakt is de onvoorwaardelijke liefde van Fleuri, en de mega steun van mijn wederhelft. De ochtend begint met een stinkende poepluier, dan borstvoeding dan naar beneden fruithapje klaarmaken, Nijntje opzetten, fleuri eten geven, zelf ontbijten dan fleuri douchen, weer even in bed stoppen als ik zelf niet ook weg val zelf douchen. Vervolgens weer opstaan, de was in de droger, de was uit de droger strijken, als het lukt nog een stukje schrijven, ons aankleden mietze uitlaten boodschappen doen, thuis aangekomen avond eten klaar maken, huis opruimen, afspraken inplannen voor de salon voor de komende dagen, mails beantwoorden, fleuri op het speelkleed leggen zelf even eten, haar eten geven en vervolgens weer naar bed brengen, borstvoeding geven en dan zelf op de bank zitten maar eigenlijk daar al te moe voor zijn. Ben vast nog wat vergeten.. Anywayssss… Net nu we echt aan ons laatste restje energie is ingezet, is het huis af en kunnen we verhuizen. Ook Fleuri slaapt als een roosje, de zes maanden sprong van fleuri was net toen we in het hotel in Haarlem verbleven, ze krijste een hele nacht alles bij elkaar, ontroostbaar. Doordat haar tandjes door kwamen, maar ook zij voelt dat er veel veranderd. Ik snak naar een break, maar die komt eraan. Einde van dit jaar, als alles verloopt zoals we hopen, boeken we een mooie villa op Bali of ergens in Thailand, en gaan even helemaal niets doen. Gelukkig heeft Fleuri tot nu toe alleen nog mij nodig, en krijgt ze zo min mogelijk van alles mee. Zolang ik haar borstvoeding geef, iedere dag samen douche, lekkere hapjes klaar maak en af en toe Nijntje opzet en heel veel knuffel is zij tevreden.

Arjen knipt tussen alle werkzaamheden van het huis gewoon door, hij gaat in de ochtend vroeg weg en komt in de avond weer laat terug. Toch is het des te fijner hem s’avonds weer te zien en ben ik alleen maar blij dat stress niet tussen ons voor onrust zorgt. Hoe overleef je een stressvolle periode? Rust, voeding, beweging en afleiding zijn mijn gouden regels, o ja en koffie. Ondanks dat mijn kop soms op hol slaat van ‘To Do’ lijstjes die zich in gedachte afspelen, ga ik expres als ik in bed lig mediteren, of ik luister klassieke muziek om even tot rust te komen en dan slaap ik ook beter. Om een beetje aan mijn energie te komen doe ik extra mijn best goed te eten, zoals ook op mijn Instagram regelmatig te zien is, maak ik in de ochtend een gezond ontbijt met yoghurt granen noten en honing, in de middag een heerlijke maaltijdsalade, en in de avond vaak een lekkere pasta of rijst met groente. Vaak als ik stress heb ben ik geneigd minder te eten, of juist alleen maar te snoepen zodat ik aan mijn max van energie kom, echter als je zoetigheid eet is je energie level tijdelijk en ben je ook weer veel sneller moe. Ook sporten helpt, mezelf helemaal uit putten en daarna gebroken op bed liggen en echt even niks meer kunnen, is een heerlijk gevoel, en dat gecombineerd met wat afleiding oftewel Orange Is The New Black uitkijken. Ik snak nu alweer naar een nieuw seizoen. Ik ben blij als ik niet meer iedere dag door het zure Amsterdam zuid hoef te lopen om mijn hoognodige kop koffie te halen, maar lekker kan genieten van het levendige Amsterdam west, naar onze mooie salon op de grachten kan fietsen en lekker lunchen met vrienden in de stad, aan wie ik mezelf inmiddels opnieuw moet voorstellen aangezien ik hun ook een beetje heb verwaarloosd. Gelukkig ben ik niet de enige, en maakt iedereen wel eens een wat zwaardere periode door. Focus on te good stuff, and everything will be fine.

 

Tot Snel Lieverds,

X Bien

6 Comments

  • Wat is het weer een intens mooie blog en heel mooi hoe jij over je vader schrijft. Je hebt je mooie Fleuri en een lieve man. Jij lijkt mij zoals jij Doet over komen een super leuke, lieve mama en vrouw die trots mag wezen waar Jij nu staat. Ga vooral zo door ik geniet iedere keer weer van je blogs Xx liefs

  • zo herkenbaar Hoe je schrijfd ook voor eerst moeder man lief is ook hard aan werk dat ik soms me zelf vergeet verlies in dingen voor al dat je dochter opeens 6maand is je merkt gewoon dat het anders is maar wow al de 6 tanden hier nog even bezig met de eerst. je bent een topper leuk om je te volgen wat je doet super ons dochter heet van haar 3e naam ook Valentina 

  • Wat is het een mooie blog geworden. En knap dat je weer zo open eerlijk bent in hoe je je voelt. Heel herkenbaar om even in een periode te zitten dat je jezelf een beetje kwijt bent, geloof me het komt goed! Oitnb is echt fantastisch!!, pretty little lairs is ook erg mooi deze serie heeft mij door een heftige tijd voor heel veel afleiding gezorgd. Lekker blijven genieten van je gezinnetje en ontzettend veel succes met de verhuizing, straks heerlijk genieten in jullie nieuwe paleisje.
    Liefs Melanie

  • Zo ontzettend herkenbaar je blog!
    Met jezelf even kwijt zijn door alles heen wat er gebEurd
    De tijd gaat idd hee
    Erg snel
    Kinderen worden absoluut Snel groot

    Maar het komt weet goEd
    Alles heeft tijd NodIg
    Hier Ook een moeder dIe zich ook zo heeft geVoeld en zichzelf helemaal
    Kwijt was

    En langZaam zichzelf weEr terug voNd

    Fijn om te lezen dat je zo open bent
    Ik Volg je ook al een tijd op insta en geniet van de dingen die je erop zet
    Vaak omdat het juist zo hetlenbaar is

    Ga zo door,je bent een sterke vrouw!?

  • Heel herkenbaar.
    Ik was net zo oud als jij nu bent met mijn eerste kind.
    Heel intens , maar ook soms heel veel .
    MorgeN wordt hij 24 jaar en heb ik inmiddels het leren los laten van mijn kind achter de rug,
    Maar terugkijkend , het was en is en blijft de mooiste tijd in van mijn leven.
    Geniet er van .
    Je doet het goed jacobien .
    Liefs

Laat een reactie achter bij Lucy Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *